Neydi büyümek?.. Åžu sıralar, oltasına düştüğüm eski bir evin içinde, bir zamanlar yapamadığım o ÅŸeyi bu defa bir kereye mahsus ta olsa baÅŸarmak için çalışıyorum… Bir kereye mahsus… Aynı çocukluÄŸum, gençliÄŸim-ÅŸu halim- ve yaÅŸlılığım-gelecekteki halim- gibi… Bir kereye mahsus… Hayat,  ozamanlar havaalanı olmayan bir ÅŸehirde benim pilot olup kontrol kulesinden izin almadan kollarımı açabildiÄŸince açarak, “Seni bu kadar çoooookkkkk seviyorum!!!” duruÅŸuyla, yolcusuz havalandığımı sandığım dönemlerde dahi bana bir ÅŸeyler vermiÅŸti, adı ”Çocukluk“… O dönemler doyasıya yaÅŸamak ve onu korumaya çalışmadan kendi halinde bırakmak ÅŸarttı… Ee… Büyüdükçe omuzlardaki yükün artacağını ve bir 30 yıl-max.- sonrada bu yüklenmeden dolayı kambur bir şekillenmeye uÄŸramış bedenimle, zorlaÅŸmış, yozlaÅŸmış bir Dünya’da yaÅŸayağımı o dönemlerde nerden bilebilir,kimden duyunca dikkate alabilirdim ki?..

Hayata hep o gözle bakmak gerekirdi ya, iÅŸte bende ÅŸimdi burada, eski bir evde ve oltasına düştüğüm eski hayatıma benzer günlerde, o bir kereye mahsus ÅŸeyleri düşünmeye çalışırken geçen zamanın bünyedeki etkisinden yakınıyorum… 
Farkettim ki, küçükken ”çirkin bir ÅŸey” olarak yardımsever eller arasında aÄŸlamakla baÅŸlayan hayatımda, ufak adam, babasının annesinin oÄŸlu, büyümüşte küçülmüş çocuk derken, büyümüşüm… İçimde bir yerlerde benim bile bilmediÄŸim bir rotada harekete baÅŸlayan çocukluÄŸum, bu lafların geçtiÄŸi dönemlerde, önce emekleyerek, sonra yürüyüp, ardından da arkasına bile bakmadan koÅŸarak uzaklaÅŸmaya çalışırken, onu yakalamış, “don don!” diyip yeri gelince ebe pozisyonuna bu sefer onu katmış, ”1” yerine ”2” ÅŸeker alarak ikimizi de ne iyi idare etmiÅŸim… Aferin bana… Åžunca geçen zamanda, kendim için yapabilceÄŸim en güzel ÅŸeyle beraber büyümüşüm diyorsam, aferin bana…