Birden büyüdük ve büyürken çocukluÄŸu, saflığı unutup, yalanlarla küçüldük! Artık o eski “sek sek” oynayan, o zamanların küçük ÅŸimdilerin büyük kızının, yanağına usulca kondurulmuÅŸ öpücükler; en saf, en güzel ÅŸekliyle ne yanağında duruyor öylece ve onu öpen dudaklarıma bakıyorum da, ne de onlar küçük kalmış çocukluktan yana bir sürü ÅŸeyi bana çoktan unutturmuÅŸ ÅŸu yerkürede!

Hayallerin bir uçurtma kıvamında özgür dolaÅŸtığı zamanlarda, özgürce çizilmiÅŸ “mavi” daÄŸlarımızı etraflıca yayın yaparak herkese gösterirken bir baktık ki büyümüşüz demek istiyorum. Hem de aniden. Yanımıza kalan bir kaç eski eÅŸyanın hatırası hiç bir zaman olmamışçasına gözümüzü kırpmadan çöplere göndermiÅŸ; okumayı ancak söktüğümüz o yılların, ilk okuduÄŸumuz, 10 sayfalık; bol resimli kitapları raflara kaldırıp ya da bir yerlerde bilerek; isteyerek unutup, 30 yıllık; 50 yıllık hayatlarımızda maruz kaldığımız yalanlarla dolu resimsiz ve kapkara hayat hikayelerimize yerler açmışız. Okumayı söktüğümüzü sandığımız o günden bugüne de, bizler pis ÅŸekillerde öksürüp, bizim söküşümüzü kelimeler üzerine deÄŸil, içimizdeki balgamı atmak, kirlenmiÅŸ içimizi bir ÅŸekilde rahatlatmak üzere kullanıdığımızı fark etmiÅŸiz. Evet, çok hızlı geliÅŸti her ÅŸey ve bir baktık ki çoktan büyümüşüz. Aniden!