Ben çocukken daha çok gülerdim, çünkü beni “ce-eee” saçmalığıyla güldürmeye çalışan benim 3 katım büyük adamlar, kadınlar vardı. Bunların içinden bazı adamlar beni havalara fırlatıp, oldukları yerde döndürürken; bazı kadınlar da yanaklarımı sıkıp acıttıktan sonra, yüzümü güldürmek için mahkeme yüzlü hallerini eçişli büçüşlü şekillere büründürdüler. Onları öyle görünce ağladım. O zamandan sonra da kadınlarla aramı hiç iyi tutamadım. Bir kişi dışında. Hayatımı anlamlandıran o kişiyle tanıştıktan sonra da zaten kadın-erkek ayırt etmeden önce insan olmayı öğrendim, sonra da başka kadınlardan medet ummadım.

Ben çocukken daha çok gülerdim, çünkü uzun simitler vardı o zamanlar, tanesini 10 kuruşa alıp, 5 kuruşa da ayran kapattığımız. Artan parayla da biriktirilip ateri kaseti alınan dönemler ve birbiriyle ateri kasetini paylaştıran dostluklar vardı. Gün geldi, bizim kasetin içiyle, kendi kasetinin içini değiştirmiş dostluklar kurulmaya başladı, e bizim yüz de hafif hafif solmaya başladı. Ama bizler çiçektik ve okul sıralarında günebakan gibi durup öğretmeni dinlemeyi pek iyi becerirdik, içimizdeki çoşkuyu içimize atarak, ele yediğimiz 100cm’lik cetvellerle kavallar çalıp, güldük eğlendik o zamanlar. hoşbeş ettik. karamdı aşkım, hakan peker söyledi biz tekrar ettik.

Ben çocukken daha çok gülerdim, çünkü o zamanlar gülmek esnafın mimiğiydi. Sonra yıllar geçmeye başlayınca esnaflar gülmekten çok somurtmaya başladı. Terzi rıfkıyı gördüm bir gün, böyle beyaza çalmış yüzüyle dikiş makinesinin üstüne kapanmış yatarken dükkanının camına vurdum. Hiç ses etmedi. Bende içeriye girip, “Rıfkı amca annem şu yastığı gönderdi, şura yırtılmış mı ne?”, derken bedeninin oturduğu sandalyeden düşününü gördüm. Ölümle o zaman tanıştık, gülmekten biraz önce, diğer esnafın yüzünde.

Ben çocukken daha çok gülerdim, çünkü galatasaraylı sabrinin ortası, durakta otobüs bekleyen yaşlı bir kadının kafasına gelip, beyin kanaması yaratmamıştı hiç bir insanda. Futbol o zamanlar benim için önce mahalle takımı, sonra da milli takımdı. Mahalle takımında önce gol atar, sonra da kaleye geçip, kaleci oyuncu olurdum. Golü attıkça gülümser, eğlenirdim. Gollerden ve maçtan sonra da dayak yememek için deplasmana gidilen mahalleden topuklamasına kaçardık, o zamanlarda da yavaş yavaş ne zaman gülünür, ne zaman gülünmez eğitimini almaya başlamıştık.

Ben çocukken daha çok gülerdim, çünkü yokuşun ucundaki evde oturur, kar yağınca yokuşu popomun altındaki bir torba ya da karton ile kayarak inerdim. Enfes bir keyifti, dil dışarı da yüzde gülme efektiyle donmuş mimikler ve de burundan çıkıp, yüze yapışmış sümükler yer alırdı. Şimdiler o ev hala bizim evimiz ama bu eşek cüsse ile kaymayı denemek, bizim pederin mahalledeki itibarına zarar verir, yoksa yine yaparım kanımca, niye çekineyim?

Ben çocukken daha çok gülerdim, çünkü saftık o zamanlar be. Aynanın karşısına geçip, kızları etkileyeceğim diye numaralı bakışlar atardık, cebimizde zıt pıt ulaşılmamızı sağlayan cep telefonundan yoktu, okula giderken kahvehaneye uğrayıp sıcak çay içerdik, şimdilerde işe gitmek için koşturuyor, patron gece ararsa diye o dünyanın en saçma aleti, cep telefonunu açık bırakır olduk. Bir de e-posta(mail) da yanaştı yanımıza. kağıt yok, kalem yok, resim var, görsel var, telefona da geliyor artık onun da dibi, şişe dibi gibi bulanık ama o da var hayatımızda.

Neyse ya, ben çocukken daha çok gülerdim, çünkü sabırla yazıları okuyan ve okudukça yüzlerinde gülücükleri konuk eden kişiler vardı. Bunların etrafta olduğunu da bildiğimden bolca yazıp dururdum o zamanlar. Lisede edebiyat öğretmenimi iyi güldürdüm mesela, onun o hallerini kompozisyonumu okurken görüyordum ve bende gülüyordum ama gel gelelim notumu 70 olarak görünce de yüzüm asmaya başlardı, içtendi asıntılar, hocaya hiç çaktırmadan gülmeyi hep tercih ettim. Ben çocukken çok gülerdim işte, büyünce ağlama duvarlarıyla tanıştım ve hepsinin de üzerine şu notu yazıp oradan uzaklaştım: “Bunu yazan tosun, ağlayana da okuyana da kosun.”

Gün ağarınca elime tutuşturduğum ilk şey, gözlüklerim. Gözlük deyip geçmemek lazım esasında. Gözlük gördüğün kadarının yandaş bir aracıdır. Göremezsen, gözlüklerden dersin. Görürsen de gözlüklerini değil, gözlerini översin. Yani sen ne kadar vefasızsan da vefalı olan gözlüktür. Bence adam olmak da böyle bir şeydir işte. Adam olmak, ne olursa olsun kemale ermiş bünyeyi, diğer mağduriyetlere boyun eğdirmeden dik tutmaktır. Buna beden dili de denir aslında, nihayetinde koca Dünya’ya gelip, sattığın tek şey bedenin ve dilindir. Geri kalanı insanın niş noktalarına dokunan akupunktur iğneleridir. Doğru yere dokunursan, kimsenin bilmediği yağda yumurta formunu bulmuş olursun, yani ısıtıp yedirdiğin şey ilkmiş gibi de gelebilir insanlara, buna beden dili denir, ama gelmeyedebilir.

Adam olmak başka…

Yıllar önce bastığım yerlerin hiç kurumadığı bir memlekette, yağmur altında bir konuşma yapmıştım. Konuşma içerisinde şimdilerde özlediğim bir dostumun lafı vardı aslında, kısaca diyordu ki: “Şu trenler rötar yapıyor ya? Eee… Bizim niye böyle bir hakkımız yok abi?”. Adam olmak böyle bir şeydi işte. Trenler adam değildi, nihayetinde o kadar adamı bekletene de adam demezler, gerçi uzun zamandır, adam gibi adam, denildiğini de duymadım.

Yazları kalın, kışları ince çorap giyenler anlar bu dediklerimi, çünkü öyle bir şeydir bu sözler, söylemler. Yani bedenin alt kısmını ısıtmak için kaloriferin kenarına büzüşüp, bedenin üst kısmı içinde, hararetten ötürü, pencere açanlar bilir. Akıllarına yatar onların dediklerim, çünkü cesur insanlar düşler olabilirlikleri. Cesur olmayanlarsa sadece izler, olup biteni. İşte o sırada gözlük girer mevzuya. Gözlük gördüğünün kadarının yandaş bir aracıdır, dedik ya. İşte öyle bir şeydir bu da.

Sahi ne güzeldi o şarkı da, işte öyle bir şey…

Uzun süreli yalnızlıklar sarmıştı içinde bulunduğum şehri. Yedi kapısından girilen ceddin en girişimli şehrinde popülasyon artıkça yalnızlaşıyorduk da. Dışarıda yağmur yağıyordu ve yağmurun sokakları fethettiğinden beri, Fatih Sultan Mehmet’in yaptığı fetihin pek bir manidarlığı yoktu insanlar için. Yeni alınan montlar çıkmış her türlü kılık-kıyafette insanın dolandığı, çoğu zaman bu insanlarında insanlıklarının zorlandığı bir yerde karayele yakın bir rüzgar çalmış, yağmurla beraber her yanım ıslanmıştı.

Kurumak zordu bu şehirde ve ben küçükken kurumak için sobanın yanına sıvışır, annemin gözünün içine muzurca bakar, battaniyeye katık bana sarılmasını severdim. Anneme selamlar olsun ya; ruhu da şad olsun.

Ben küçükken yine muzur gülücüklerimi bakkal Recep amcaya da yapardım. Çok muzurca gülersem o da bana, tabiki “Kinder Sürpriz” yumurta vermese de ve de verdiği şey çoğu çocukta sürpriz etkisi yaratmasa da, küçük bir oyuncak araba idi. Bu oyuncak arabalar Recep amcada bolca olduğu için bakkal Recep amcaya aynı zamanda otomobilci Recep amca da derdim.

Biraz büyüyüp panayırlarda, annenin babanın elinden kurtulup karambol şekillerde insan içinde dolanmaya başladığım yıllarda Recep amcanın o kadar arabayı nasıl bulduğunu fark etmiştim. Yüzümü güldüren arabaları poşetle satıyorlardı ve muhtemel “kanserojen” dedikleri maddelerle sarılıydı oyuncaklar, çünkü oldukça ucuzdu. Fakat çocuktum ve de çocukluktan beri yolda yürüyen insanların yaşamanın kıymetini bilmeli, gülmeli inancıyla büyüdüğüm, içime böyle bir tohumu serpen güzel bir aileye sahip olduğum için, hayat; o anda yaşadığın kadardı ve gerçekten o oyuncakların hayatımın anlamlı yanlarıydı.

Ben küçüktüm hayat ve ben küçükken pamuk helvayı satan mavi gözlü, esmer tenli Çingene, ben büyüyünce de yüzünde çizgilerle ve gözlerindeki keskin mavilikle oradaydı. Belki memleketin dinmeyen rüzgarları onun üzerindeki bir çok paltoyu eskitti ama pamuk helvayı elime tutturuş şekli ve şen yüzü tıpa tıp eskisi gibiydi.

Ben küçüktüm hayat ve benim siyah ilkokul önlüğüm ben büyüyünce ihtiyacı olur diye başka küçük bedenlere oturdu. 7 yaşındaki çocuğun bünyesini gaza getiren ve adına “başarı” dedikleri kırmızı kurdeleyi de o yıllarda ağzımda emip, buruşturmuş ve tarihe karıştırmıştım. Bir gün ilkokul ya, anısı olsun diye, tebeşir tozunu fazlaca yutmuş olmalıyız ki; bünye cayır cayır, ateş tavan hastaneye gitmiş, sonra da “penisilin” tadını bünyeye katmış eve dönmüştüm ya, küçüktüm ve benim hayatım orada öylece kalmalıydı diye düşünürdüm.

Annem yanı başımda, yapabileceğin nazın hepsine katlanık durmuş, bir gram itiraz etmeden sevdiğin yiyeceklerle yanına gelir, bir eliyle elimi tutar bir eliyle ateşime bakar, bir eliyle de gönlümü okşardı. Evet, benim annem üç koldan, elden bana sarılırdı.

Ben küçüktüm hayat ve şu anda yaşadığım şehre ilk adımımı attığımda annem hastaydı. Annemdeki, yüz binlerin hesaba dahil olduğu nadir hastalık nedeniyle, milyonların ev sahipliğini yaptığı bu şehirde hastaydı. Kiminin yavuklusuna kovuşmak için can attığı yollarda, ben otobüsün camından uzaklara bakar, felaketlerden uzak yaşamak için tanrıya dua ederdim. Çünkü ben küçüktüm ve küçüklerin duası her daim kabul görürdü tanrı katında. Sahi adalet değildi bu ya, neyse…

Ben küçüktüm hayat ve sana bu mısraları yazarken, aslında hayatım içindeki bir güzellikte göründü gözüme. Kalbimden çıkıp gözüme yanaştı, sıcacık ısıttı yüreğimi ve yalnızların şehrinde yamacımda sıcaklığını hissettiğim, kokusunu benliğime kattığım güzel bir kadın çıktı karşıma. Annem değildi ama ben küçüktüm bir zamanlar ve bu sıcaklık ve sevgi, bedenimi ısıtan sobanın sıcaklığından bir fazla, yeri dolmayacak sevgileri anlatırcasına da anlamlıydı benim için. Kalbimin önemli odalarından birinde bu sevgi yaşamaktaydı.

Ben küçüktüm hayat. Ve sonra büyüdüm, ee ne oldu? Onu da başka zaman yazarım…