Kendi vızıltısına dayanamayıp başı ağrıyan, aksak, burnu çengelli, üstünde bir kaç ince tüy olup bunları jöleyle yalatan sivrisinek Rıfkı o gün, hayatında görebileceği en kırmızı, en parlak şeye iştahla bakıyordu. Karşısında gördüğü şey bu zamana kadar içtiği o hafif koyu kırmızı şeyin, kanın, hafif açık tonuna sahip olup o güne kadar görmediği bir şeydi. Nesnenin içinde her daim beslendiği insan evlatlarından, jölesi olmayan, kel bir adam yer almakta, Rıfkı’da normal gününde bu adamı yemek için etrafında dört döneceğine; karşısındaki kırmızı zenginliğe gözü dönercesine bakmaktaydı.

Etrafında rakip takımın sivrisineklerinden hiç biri gözükmezken, Rıfkı; bir an önce gözünde kamaşan nesneye doğru hareket etti. Uzaklığı fazla değil, 150 kanat çırpışı ötede olan bu nesneyi tanımlamak için göz değil kulağa da ihtiyacı vardı; zira çıkardığı sesi yanına gidince ağrıyan başını tetikleyen daha kuvvetli bir ses olarak işitti. Sesteki duru ve berraklık, nesneyi bir o kadar yumuşak bir şeymiş gibi gösterirken, aynı anda çıkardığı yüksek öksürük sesine benzeyen ses toplulukları da Rıfkı’ya geri adım attırabilecek kuvvetteydi.

Rıfkı cesaretini topladı ve nesnenin yanına tamamen yaklaştı. İnsanlara yaklaşırken yakınlaştığı insanın kanı Rıfkı için mükemmel bir şekilde kokar, bu kokunun etkisiyle sarhoş olurdu Rıfkı; fakat bu nesnenin kendine ait bir kokusu yoktu. Daha çok plastikten evi yanan Ağustos Böceği Murtaza’ya yardım ederken duymuştu bu kokuyu. Rıfkı nesnenin yanına yaklaşınca iyiden iyiye gözü doyuyor, neresinden bir kuble kan alsam, yemeye başlasam diye düşünüyordu. O sırada nesnenin ön bölgesinde bir işaret yer alıyordu. İşaretin üstünde “MAZDA” yazıyordu. Mazda sanki kendinden bahsediliyormuş gibi ön kaportadaki farları açtı ve kapattı. Rıfkı: “Araba mı yahu bu Mazda?” diye düşünürken bir ses ve arkasından gelen ani bir hareketle kendini Mazda’nın ön camına yapışırken buldu.

Sağa sola kıpırdayamıyor, elini cebine değil; beline bile atamıyordu. O sırada Rıfkı’nın gözünün önünden film şeritleri sıralı şekilde geçiyordu. Önce larva dönemi gözünün önüne geldi. Annesi kan emen sivrisineklerin yalnızca dişi sivrisinekler olduğunu bildiği halde bizim Rıfkı’nın adını, Rükiye; Rabia, Rımadan gibi bilindik dişi sivrisinek isimlerinden birini koymazken tercihini eski sevgilisi Rıfkı’nın adını kızına koyarak yapmıştı. Larva döneminden sonra Rıfkı’nın isim absürtlüğüne bağlı kişilik bozukluğu yaşadığı dönem geldi gözünün önüne. Sonra da mahalli maçlarında birlikte top oynadıkları Selim ve Cemal geldi. Selim ve Cemal ikiz sivrisineklerdi ve onları ayırt edebilmeleri için mahalle halkı Rıfkı’ya “Hangisiydi Selim? Bu mu Cemal?” şeklinde sorular soruyordu.

An oldu Rıfkı’nın gözünün önüne gelen film şeritleri tükendi. Hikayenin buraya kadar olan kısmı Rıfkı’nın kırmızıya olan bağlılığı ve kana olan açlığıyla gelişirken, “Mazda” gibi döneminin olağanüstü arabasının hayatta olan başka bir canlıya etkisiyle beraber Rıfkı ve güzelim “Mazda” karşılarına çıkan ve “GPS(Global Positioning System)” sistemli yol haritasında görünmeyen bir duvara çarptı. Bu hikayeyle beraber iki kahraman önce duvara, sonra da tarih sayfalarına adını kazımış, hikayenin sonunu da “Mutlu Son” olarak değiştirmişlerdir. Zira gün oldu 2010 ve bizler hala kırmızı Mazda’yı ve Sivrisinek Rıfkı’yı anmaktayız.

Hikayenin ortaya çıkmasında beni dünden beri yeyip duran sivrisineklerin rolü oldukça fazla derken, bir insanın başka bir canlı ya da nesle ile kurabileceği empatiye de dikkat ettim. Açıkçası “Jean de La Fontaine” ne yaptıysa, üstada saygı göstererek bende yapmaya çalıştım. Sürç-ü lisan ettiysem affola.

Uzanıp tenine dokundu. Elindeki bozuk, kesilmiş bir resmin üzerine parmağını getirerek ve kim bilir neler düşünerek, dalarak yaptı dokunuşlarını. Uzandı ve tenine dokundu. Gözlerinden aynı anda süzülen iki damla, amaçsız kesilen fotoğrafın üstüne düştü. Düşüşleri imdat dercesine ve özveriliydi yüzünden ayrılırken. Sanki dökülen damlalar yüzde gezinirken, bütün anıları da yüzün saklanan yerlerinden alarak akıtıyordu fotoğrafa ve fotoğraf daha bir derinleşiyor, daha bir anlamlanıyordu o anda.

Belli ki düşündüğü uzaktaydı, amaçsızca kesilen bir fotoğraf karesi günün en baharatlı anı öğlen vaktinde, elindeki kumandaya sıkı sıkıya sarılan çocuklar gibi kesintisiz izlettiriyordu kendini… Bir soğukluk esti birdenbire. Sabahında açık unuttuğu pencereden esen bir öğle rüzgarı, ıslanan yanaklarını üşüttü önce, sonra da gözleri kurumaya başladı. Kuruyuşlar insanın ömründeki bitişlerdi ve bu seferki kuruma, nemin en dolu olduğu zamanda ağlarken hissedilmişti. Ağlarken en saf duyguydu içtenlik, yaşadığı kuraklık hissi de bu içtenliğe katık battı yüreğine.

Uzandı bir bardak su almaya çalıştı. Elinde biçimsizce kesilmiş bir fotoğraf karesi, üzerinde sarı saçlı, kırmızı gözlü bir kız, gülümsemeye çalışırcasına çekilen bir fotoğrafın üzerinde yer alan o garip bakışlı adam ve yüzünün yarısı kaybolmuş bir çocuk yer alıyordu. Çerçevesinde geniş bir ailenin yer edindiği o naif fotoğraf, anıların canlanmış olacağı belli belirsiz karelerle komşu misali, uzanıyordu orada tam yanında. Tek yapabileceği ağrılı alanı kesmek olan bir doktor gibi usulca iliştirdi elini, parçalanmış, göz yaşından dolayı buruşmuş fotoğraf karesine. Kare denilen dört kenarlı matematiksel kesimin aksine bu fotoğraf daha öncede bir çok kez ele gelmiş, yine herhangi bir günün herhangi bir saatinde buruşturulup, göz yaşına katık bakılmış, içe çekilen derin nefes alımlarına neden olmuş, bazen de üç beş kadeh şaraba katık gitmişti. Yine eli gidiyordu usulca ve yine kestiği o sarı saçlı, kırmızı gözlü kız değil; onun hemen yanında duran garip tebessümlü adamın bir parçası oluyordu. Hayallerde bile yerini o kızın yanına koyamayan sünepe bir adamın mücadelesi oluyordu bu. Kesmeli miydi? Yoksa kesmemeli? Kestiremedi bu sorunun cevabını ve elindeki kareyi çeken fotoğraf makinesini eline alıp duvara çarptı kızgın bir şekilde. Damarlarında kızgınlığın ifadesi akan o deli kan, yüzüne doğru yürüyor zaman geçtikçe yüzünü daha bir kızartmaya başlamıştı. Derken soğuk bir hissiyatından belinden koluna gittiğini hissetti. Sol kolu uyuşmaya ve gözlerine karıncalaşma girmeye başladı. Bu karıncalaşmanın akabininde belli bir süre sonra dımağına oturan o koca yumruk nefes almasını kesti. Göğsüne ağrı saplanan o naif adam, artık eline makas alamayacak, kendini o karede kesemeyecekti. Çünkü onun bu Dünya ile ilişiği kesildi. Kesildi ya, o an o son karede yüzü fotoğrafa dönük kaldı. Uzanıp son kez ona baktı. Son kezliğin vermiş olduğu duygu tam olarak, biçimsiz bir özlem ve baktıkça yüze dolan sebepsiz bir gülümseme oldu.

Kimse acımadı ona. Onun hayatına. Kaldı ki evine gelen en yakınından uzağına kadar akrabaları bile iç çekmediler ona. Zamansız gitmedi diye düşündüler. Hani derler ya, geminin kalkma vakti geldiyse gideniyle beraber uzaklaşır bacasından gövdesine kadar. Tam da öyle oldu. Adamın aşkı önce bacayı sardı, sonra da gövdeye vurdu ve hüzünbaz olduğu bilinen bir ağrıyla bu denizlerden başka denizlere doğru seyir aldı. Yol uzadıkça kayboldu ufuktan ve ufuk dediğin neydi ki, üç beş gemi ve suyla dolu manzara, olarak kayıt edildi.

Lise yıllarından kalan bir yazıyı sanal aleme taşımak, biraz düzenleyip, serpiştirmek tuhaf bir his bıraktı bende. Yıllar geçmişte o dönemki yazılarımın büyük bir bölümü ergenliğe katık şekilde feci bitmiş. Bitişler bir mutluluğa bağlanmış ama dile gelmemiş, başlangıçlarda hunharca ve aniden başlamış, hakkaten deliymiş kan ve fışkırırcasına damarlarımda dolanmış.

Sabah uyandı. Yanağına esen tuhaf bir esintiyle önce bir irkildi. Bu yaz ayının en sıcak gününde böyle soğuk bir esintiyle karşılaşmayacağını uykudan afyonu patlamadan önce bile sezmişti. Çapaklı gözünü esen tarafa, pencereye doğru çevirdiğinde gökyüzünü kaplayan o kara bulutları fark etti.

Bulutlar çocukluk zamanlarındaki gibi beyaz pamuk tarlalarını hatırlatmıyor, daha çok kızgın anne ve babasının birbirleriyle olan kavgalarından aradaki gerilimi hatırlatırcasına birbiri içerisine karışıyordu. Tam bu anda “Dünya’nın başka bir ucunda gelişen benzer bir olayı gözlemleyen benim gibi kim vardır?” sorusunu düşündü. Ya O bakar mıydı aynı manzaraya ve hayatlarında çokça benzerlikleri olan bu iki beden, kavga etmeye başlayan bulutların arasında birbirlerini düşünüp, ne koşullarda olurlarsa olsunlar verdikleri yemini mi gerçekleştiriyorlardı. Bu fikri düşündü. Çocukluğundan bu yana bütün utanışlarına tanık bir kadın ve onun uzakta olması, içindeki gizemli bahçenin anahtarını kaybetmiş hissi yaratmış içine oldukça kapanan bir bünye olmuştu ve O buralardan uzaktaydı.

Onun uzaklara gidişi, yolculukları ve vedalaşmaları sevmeyen bir adamın hasretli göz yaşlarını biriktirdi kendi içinde. Erkekliğe ilk adım attığı gün, işlemi yapan doktor bozması sünnetçinin “Artık erkek oldun ve erkekler ağlamaz!” ihtarına inat göz yaşlarını izlediği kara bulutlardan önce dökmeye başladı. Yeni uyandığı yatağın buruşmuş çarşafları göz yaşından dökülen ilk damlalarla nemlendi sonra da aynı noktaya düşen damlaların belirgin izleri belirdi yatakta ve o kareyi görünce aklına birlikte geçirdikleri ve uyku sonrası şekerlemelerde birbirlerinin yüzlerini izledikleri o sahneler geldi.

Beyinden çıkıp, insan hayatını anlamlandıran o özel organa, göze düşen görüntü bir diğerini çağırıyordu. Beyinde ustalıkla çekilen fotoğraflar o özel anların kareleri, bir albümde toplanmış gibi, peşi sıra geçen görüntüler arasında Onun siluetinin olduğu karede bir anlık durdurdu bu gezintiyi.

Onu özel kılan şeyi, diğer büyük aşklarda olduğu gibi, kendi yaratmıştı. Yarattığı o güzelliğin içine, sevgi kattı, aşk serpti, dudak uçuklatan iddialardan uzak olduğu gibi basit ve sade yarattı zihninde. Böylece zihin ebedi mutluluğun önüne geçemeyecek kadar basit düşünür, cevapları basitçe bulmaya başladı. Uzak zamanlarda bir gün ünlü bir kral, yine zamanın ünlü aşıklarından birini çağırmış. Aşık bilinenin aksine sevdalısı olduğu kişiyle buluşmak, onunla beraber olmak için değil, tam tersi ondan kaçmak, ondan uzaklaşmak için can atarmış. Dünya topraklarının yarısından fazlasına sahip olan kral sormuş, “Bütün ülke duydu senin bu sevdanı, peki niye kaçarsın?”, aşıkta bu soruyu duyunca her zamanki sakinliğine bir nebze daha ekleyip cevap vermiş ve demiş ki; “Ben kaçmam, yüreğim onunladır, bedenim uzakta olsa aradaki mesafelerin, tenlerin önemi var mıdır?”. Soruya soruyla cevap veren bu adamın durumu kralın baş yardımcıları tarafından fark edilince krala karşı gelmekten, lafının üstüne laf koymaktan dolayı idam edilmesi için krala danışılmış. Kral da yine büyük bir zerafetle bana karşı gelen kişinin bedenini değil, yüreğini almanız lazım ki, dediğiniz gibi bana yaptığı bu saygısızlığın cezasını alsın. Gün gelmiş kralın yardımcıları bu adamı tenha bir yerde kıstırmış, bütün varını yoğunu ve yükünü elinden almış. Adam aşkla meşk olmuş bünyenin sersemliğiyle beni sevdiğimle son bir kez buluşturun demiş. Olayın sonunda krala giden baş yardımcılar durumu krala anlatınca, kralda yardımcılarına şimdi öldürün ve ona ölmeden öncede deyin ki;” Son isteğin gerçekleşmeyecek. Çünkü senin gönlünü işte bu zamanda ve bu şekilde alırsak cezalandırman düzgün olur.”

Hikayenin sonuna doğru gözünden inen bir yaşın daha farkına varıp doğruldu. Günümüzün teknolojisinden insanın birbirinden uzak kalması ne kadar zor ise, bunu başarmış bünyelerinin birbirine karşı özlemleri oldukça fazlaydı ve telefona sarıldı. Telefonu çevirdiğinde karşısına çıkan “telesekreter” denilen son dönemin icadı, tekrar deneyin dedikçe o aramayı bıraktı ve içinden, tekrar denemenin bir anlamı daha olmalı diyerek paltosunu sırtına giydirip evden çıktı.

Sevgilisinden uzak bir diyarda yaşayan bir çocuktu O ve bu çocuğa bağımlı, bir o kadar uzak bir kadın ile yolculuğa başladı.  Sahi uzakları özel kılan neydi onlar için ve uzak denilen dört harfli kelime ne anlam ifade etmişti onun için? Kral kimdi, Aşık kimdi? Ya inandığı ve ezbere bildiği hikayenin kahramanı aslında aşık ve kraldan başka bunların ikisini de birbirine düşüren o eşsiz kadın değil miydi? Bunu düşündü. Yüzünde bir tebessüm, elinde evinin anahtarı adımlarını geriye attı. Bu sefer aşıkta değilim, kralda diyerek oyunun asıl galibini kendine kahraman seçip, eve doğru ilerledi. Kapıyı kapadı. Bildiğimiz bir Dünyanın bilinen en büyük metropollerinden birinde uzakları bir pencerenin ufuğunda yer alan apartman dairesi kadar yakınlaştırdı. Dünyaydı nihayetinde, döndüğü yeri de, üstündekileri de daimi belli olan, basık bir küreydi.