Bir nefesine, o anda aklına gelebilcek herşeyi feda edenlerden misin? Çok mu hızlı bir giriş yaptım acaba?… Açıkcası benim sorum buydu, hani şu merak ettiğimiz şeylerin kimi zaman çözüme oluşmamış soruları çıkar ya karşımıza, ve biz unutmayız, ara ara tekrardan çıkar ve biz “ah ulan yine mi sen?” mizacını takınırız yüzümüze, işte böyle bir durum… Evet, lafı da çok uzatmadan, bolca sesli düşünerek sordum bu soruyu…

(more…)

Yazıyı Paylaşmalıyım

Yazılarım aslında çok da net şeyler değildir. Kim bilebilir ki? Bir yazıyı yazarken aslında arka tarafta onlarca yazı yazdığımı ve bazen hepsini de bir yazının içine kattığımı… Yazıların da benim için masallar gibi böyle bir güzelliği var işte… Ne kadar yazarsan yaz, bir masal, hikaye ya da yeni yapma bir puzzle’nin içinde kaybolabiliyorsun. Olaki kaybolduğunda ve içinden çıkmaz bir hal aldığında, yaratıcılığını öne çıkarıp başlıyorsun, yazının kaçış-bitiş noktalarını aramaya… Aslında kolay bir iş değil. Ki ömrünüzü yazılarla beraber kağıtlara ya da şöyle diyelim, ömrünüzü bir yazı tahtasına yazmak, yer yer sığdırmak, acaba şuralarını silsem ve şunu eklesem, tata.. Buldum, buraya bu iyi gitti iyiki varsın “bu”, vb. heyecanlara kapılmak zor, ama çok da eğlenceli

(more…)

Yazıyı Paylaşmalıyım

Olaki Mart ayının başındaysanız ve böyle bir başlıkla bu yazıya giriş yapmaya çalışıyorsanız, durumunuz “vahim” demektir… Vahim ki ne vahim… Bu yazı “vahim“liklere kurban gidip “tüüü… Boyu devrilesiceler“le birlikte,  giriş-gelişme-sonuç üçlemesine takılmadan çok da uzatılmadan, bitmiştir…

Bir yazının garip ama bir o kadar da hazin sonu!..

Yazıyı Paylaşmalıyım

“Garip bir yerleşke şu Dünya, ne ucu belli ne de bucağını göreni, e bizde yeteri kadar sanallığı cekmişken “facebook” bünyesinde, bir tutam belki de son kalan o güzel insanlari, dostlarımızı, arkadaşlarımızı, derdimizi sansürsüz anlattıklarımızı,
UNUTMAYALIM dedik, bilmem iyi mi ettik?… Ama dedik.

Tatata…
Karşınızda her yerde dillendirmediğimiz bizce “Kuzu, Zuzu, Kuzucum vb.” samimiyetindeki çevremize, yani özel olan tarafa gönderesiniz diye yaptığım “Kuzummm, ya da Zuzum, KuzuCUM veya her neyse işte…” dedim şu saatler “facebook”çayırlarına sürdüm.

(more…)

Yazıyı Paylaşmalıyım

Her gün, bir sonraki gün neler olacak, teknoloji de neler gelişecek, neler neler faydamıza olacak ve bunları kimler bulacak, vb. diye merak ettiğiniz şeyler var mı? Ya da böyle mi yaşarsınız hayatınızı, her gün bir sonraki güne hazırlanarak?.. İsviçre‘nin Zürih kentinde yaşayan bir halkın yaptıkları beni her gün meraklandıracak, “Acaba ne yaptılar bugün?” sorusunu kendi kendime sormama teşvik eder… Bu kitle, öyle muazzam koşullarda çalışır, bulundukları kara parçası bakımından-İsviçre- kafalarına takmaları gereken konular arasına, bize göre, öyle tuhaf şeyleri koyarlar ki kimi zaman “Yuh artık!.. Bu bilim adamlarına hangi yönden esmiş abi!.. Ciddi ciddi araştırmışlar mı!.. Araştırırlar tabi orası İsviçre… vb…” laflar ardı ardına ağzımdan dökülüveririr… Yaşam koşullarının fazlaca iyi-çağdaş anlamında- olduğu yerlerde, gidip görmek yine de tatmak gerek amma velakin, bu ”kafaya takma” sendromu, bilimsel adını şuanda yazmam bilmeyenler için çok ağır olabilir, yine var yine var Çok dağıtmadan konuya tekrardan dalarsam… Zürih Üniversitesi’nin bilim adına yaptıklarının çok da fazlaca olduğunu dikkatlice dillendirmek isterim…

(more…)

Yazıyı Paylaşmalıyım

Neydi büyümek?.. Şu sıralar, oltasına düştüğüm eski bir evin içinde, bir zamanlar yapamadığım o şeyi bu defa bir kereye mahsus ta olsa başarmak için çalışıyorum… Bir kereye mahsus… Aynı çocukluğum, gençliğim-şu halim- ve yaşlılığım-gelecekteki halim- gibi… Bir kereye mahsus… Hayat,  ozamanlar havaalanı olmayan bir şehirde benim pilot olup kontrol kulesinden izin almadan kollarımı açabildiğince açarak, “Seni bu kadar çoooookkkkk seviyorum!!!” duruşuyla, yolcusuz havalandığımı sandığım dönemlerde dahi bana bir şeyler vermişti, adı ”Çocukluk“… O dönemler doyasıya yaşamak ve onu korumaya çalışmadan kendi halinde bırakmak şarttı… Ee… Büyüdükçe omuzlardaki yükün artacağını ve bir 30 yıl-max.- sonrada bu yüklenmeden dolayı kambur bir şekillenmeye uğramış bedenimle, zorlaşmış, yozlaşmış bir Dünya’da yaşayağımı o dönemlerde nerden bilebilir,kimden duyunca dikkate alabilirdim ki?..

(more…)

Yazıyı Paylaşmalıyım

ama benim gemilerim kadar hala değil

NE ZORMUŞ

(more…)

Yazıyı Paylaşmalıyım

(more…)

Yazıyı Paylaşmalıyım

Daha ilk cümleyi düşünmeden ikincisine geçtiyseniz düşünmemişsinizdir. Fakat ilkini düşünüp durumun vahim olduğunu sezdiğiniz anda ise bu cümleden sonra nasıl bişey gelebiliceğini düşünmek bile istemezsiniz

(more…)

Yazıyı Paylaşmalıyım

“Kendi penceremizden baktığımız dünyanın içine pek girememiş, bizce de hiç keşfedilmemiş, keşfedilse gönlün en güzel madalyalarından bir kaçını böğrüne takacağımız kahramanlar var.”

Derken “Gerçekte kim olur ki bunlar?..” diyen ikinci soru zihninde… Birinin cevabını bulamadan diğer sorunun önüne düşmesi kadar zor birşey olmadığını daha küçük yaşlardan beri bilen Ada, odasının yanmaktan korkan ışığını(yanarsa annenin odayı basıp, “daha uyumadın mı?” ihtarıyla karşılaşmamak için korkan ışık) elinin tek hareketiyle çabucak açıvermiş… Karanlık ortamdan aydınlık ortama geçen gözler, bünyeyi,şöyle bir silkip kendine getiricek, “anlatılmaz,yaşanır…” bir acıyi hissettirse de, aciliyetten bir kağıt ve kalem aramalıymış… Çünkü anne yan odadaymış… O yaşta karanlıktan korkan bir çocuk anne sevgisini(baskısını) de üstünde hissedince böyle olurmuş… Kimseye farkettirmeden bulduğu kağıt ve kalemi oracıkta buluşturmuş ve aklına gelen soruları bir bir yazmış Ada… Yazarken bir daha düşünmüş, yavaşlamış, cevap bulamamış ve tekrardan hızlanmış…

(more…)

Yazıyı Paylaşmalıyım