Yolcusu, çalışanı, kaptanı olmayan, yanı başında izleyicisi, küçük,büyük ellerle inÅŸaa edeni ve kendince asaleti olan o masum teknelere hissettiÄŸim hazı anlatır bu yazı… Ve şöyle baÅŸlar… Bir zamanlar sizinle-kağıttan gemiler- ne uÄŸraÅŸmıştım be! Evet, önceleri sizi baÅŸkasının elinde görmüştüm ve baÅŸkasının elinde olan halinizde aynı kıvamda çok ve çok güzeldi, ama benim gemilerim kadar hala deÄŸil Bu uÄŸurda sizler için çok kağıt harcadım, yaparken de hiç bir masraftan kaçınmadım da “Mopak” kağıdın vurdum dibine, yeri geldi koca bir filo oldunuz-suyuna göre- yeri geldi ufak bir taÅŸ taşıdınız çapa niyetine gövdenizde ve en misafir perver halinizle… Tamam, belki saatlerce yüzemediniz olduÄŸunuz yerde, sizi bekleyeniniz bir ben oldum, yolculuÄŸunuza tek ben el sallamış, yine bir ÅŸekilde sizin gövdenizi ben ıslatmış olabilirim ama kızmayın bana… O dönemlerin eÄŸlence kaynağıydınız ve ben ozamanlar tıpkı bügün ki gibi hayatım için kendime göre bir ÅŸeyleri denerken, size de o hissi hissettirdim, “Acaba gövdesi ıslanırsa ne olur? Acaba ÅŸu taşı koysam çeker mi? Ve acaba yelkenli dedikleri de olabilir mi bu gemi?” gibi türünden sorular bu yüzden türettim ve bu soruların cevaplarını hep sizin üzerinizde yine ben denedim… Umarım beni “öteki” dedikleri “Dünya“da yemekte tabağımda kalan o son pirinç taneleri gibi kovalamaz, “fasülye” gibi bir köşeye sıkıştırıp gazsal bir baskı yapmaz, “brokoli” gibi süpürge tipli saçlarınızla beni koÅŸturarak yormazsınız… Ãœfff… Çocuk olmak, bazen öyle kalmak, kimi zamanda onları kıskanmak, NE ZORMUÅž