Ömür gidiyor!

Bir ÅŸeyler gidiyor bir yerlerden, ve kimimiz eksiliyoruz bu gidiÅŸlerle. Sonrasında yeniden baÅŸlıyor “hayat”, önce büyük bir karartı ve bilinmeyenlerle karşına çıkan hayat kendi oyun grubunun içinde keyfine keyif çatıyor. Anlaşırsan sen de dahil oluyorsun bu oyun grubuna; anlaÅŸamazsan da bir yerlerden kalma bekleyiÅŸlerin yalnızca senin oluyor ve hüzünlü bir çaresizlikle kovuluÅŸlar hissediyorsun bu hayatta.

Aslında ne ekersen onu biçiyorsun! Hasata hazır tarlaların varsa, seninde keyfin hasat vaktinde çalıp çırpan, bolca çalışan çiftçinin keyfi gibi; neşeli ve çoşkulu oluyor. Olaki bir tarlan yoksa ve sen olduğun yerde sadece olan tarlayı bağı bahçeyi seyrediyorsan, o vakit başını öne eğip geldiğin yere, toprağa bakıyorsun! Uzun bir çığlık atmak isteyip, atamıyorsun ve boğazın düğümleniyor. Gitmek gerekiyor böyle durumlarda fakat sen bilmiyorsun!

Tarlaların aralarından, onları izlercesine, dağları geçercesine aynı yola baş koymuş diğer yolcularla beraber aynı trene binmek gerekiyor. Yenilere ve yaşanmışlıkların sadece ve sadece yerini değiştirerek.

Dünya dönüyor fazla karanlık bir boÅŸluÄŸun içinde, senin dönüşün de bu dönüşe artık bir boÅŸluk oluyor. Yer çekiminin içine çektiÄŸi o günler, sanki geri de kalmış, ona aykırı gidiyormuÅŸsun gibi geliyor. Sonra da ister istemez güzel kokmak uÄŸruna üstümüze büründürdüğümüz parfümlerle zarar görmüş atmosfer, bu güzel kokulu pis olayı unutarak, seni burada tutuyor, takılıyorsun…

Kendi kabında durmak istemeyen sıcak bir mısır tanesi gibi patırdak oluyorsun belki, başını bir atmosfere bir de yer kabuÄŸuna vuruyorsun. Kimi yerlerde karalara denk gelip, kimi yerlerde denizlere, okyanuslara dalıp çıkıyorsun ve sen kendini böyle gel-gitlerle komÅŸu ederken, bir bakmışsın ki bir yıl daha doÄŸuyor ardından. Dünya’nın yapması gereken bir dönüş olduÄŸunu ve ne kadar dönsen de aynı yere, yani kendine, bir gün bir ÅŸekilde dönüp, geleceÄŸini düşünüyorsun. Sonra bir umut katıp hayatına, olanları da aÅŸ edip, eski günlerdeki gibi yürüyorsun…

Gündüz ve gece!